Omdat in eigen streek ook wel wat moois te zien is, werd er een uitstapje ingericht naar het Kasteel d’Ursel te Hingene. Dat het naar waarde geschat werd, bleek uit de talrijke opkomst. 52 kandidaten hadden zich aangemeld. Zaterdagmiddag stroomden de deelnemers toe op de stationsparking in Bornem. Enkelen maakten de tocht per wagen. Parcoursmeester Jef leidde ons kordaat langs rustige wegen naar ons doel. Spijtig genoeg stroomde nu het water uit de hemel, zodat we wijselijk genoeg op verharde wegen onze tocht vervolgden. Was de weg nog goed, het kasteelplein bleek in een ware schaatsbaan herschapen te zijn.

Gelukkig was het droog in het kasteel. Verdeeld in drie groepen, werden we door evenveel gidsen op sleeptouw genomen. De dames troonden ons mee van kelder tot op de gerestaureerde eerste verdieping. Vertelden de geschiedenis van het “steyne huys” over het “huysinghe van plaisantie” tot wat het kasteel d’Ursel nu geworden is in zijn huidige vorm. Van de eigenaars Barradot, van de Werve, Van Schetz tot d’Ursel. In 1973 verkocht de toenmalige hertog d’Ursel, met pijn in het hart, het kasteel aan de gemeente Hingene. Bij de fusies kwam het kasteel onder de gemeente Bornem. Die droeg het gebouw in 1979 over aan de Vlaamse Gemeenschap. Na een mislukt folieke van een schielijk overleden bouwpromotor, werd het kasteel na bijna twintig jaar leegstaand verkocht in 1994 aan de provincie Antwerpen. Deze startte met een grondige renovatie, waarvan wij het verbluffende resultaat hebben kunnen zien. Dienen we ook nog te vermelden dat het kasteel wereldvermaard is voor zijn Chinees behang. We hebben het kunnen bewonderen in blauw en roze. Nu onze geest verrijkt was, werd het tijd om ook de inwendige mens te verrijken.

50 deelnemers schoven aan in “Eet- en praatcafé De Messinc”. Nu we bij de fretters van Hingene waren, kon het toch niet anders dan dat het eten overheerlijk smaakte. Het witloofsoepje ging er vlot in. Gevolgd door kalkoenfilet met roze pepersaus vergezeld van warme groentjes, kroketjes en frietjes. Iedereen at zijn buikje rond maar liet toch nog wat plaats voor het dessert van chocolademousse.

Even het eten laten zakken, voor de terugtocht werd aangevat. Om de Hingenaars niet te verontrusten met een hertogelijke opstand, wandelden we, ook al regende het niet meer, via de kortste weg naar Bornem station. Waarna iedereen tevreden huiswaarts keerde. Al zeg ik het zelf.